homethumb_ghwtI’m a lucky bastard… moet zoveel woorden moet ik deze review starten. Ik heb  de voorbije weken de mogelijkheid gehad om te proeven van deze game op twee systemen: mijn eigen PS2 en Sam’s brand-spankin-new PS3.

Mijn bedenkingen zullen dus te maken hebben met de gameplay op beide systemen: de gelijkenissen, maar zeker ook de verschillen! Ook denk ik genoeg te kennen van de game om alles even te vergelijken met de vorige versies, welke ik ook allemaal gespeeld heb. Maar eerst enkele links:

Op zijn minst kan je zeggen dat GHWT een indrukwekkende tracklist heeft meegekregen, en naar traditie een fijne mix tussen “hard and heavy” (zoals Trapped under ice van Metallica) en popdeuntjes (zoals Beat it van Wacko Jacko). Dat zal uiteraard alles te maken hebben met de toevoeging van een drumstel en een microfoon aan het spel, maar hierover later iets meer. Je kan eigenlijk niet meer  spreken over een gitaarsimulatiespel, maar meer over een bandsimulatiespel.

De Instrumenten

De instrumenten

Laat ons de hardwarebespreking beginnen met de nieuwe gitaar. Waar de vorige versies gitaren hadden die gebasseerd waren op Gibson modellen (de SG’s bij GH1 & 2, de Explorer voor X-box 360 en PC, en de draadloze Les Paul bij GH3 voor PS3), is bij deze versie gekozen voor een merkloos model, dat wat weg heeft van een Stratocaster. Het eerste dat opvalt is het toevoegen van een touchpad onder de knoppen (de knoppen zelf liggen iets dichter bij mekaar, wat véél vlotter speelt!). Deze is ook in de 5 kleuren verdeeld en wordt gebruikt om stukjes wahwah en slidegitaar te simuleren, iets wat mij minder goed lukt, maar een extra dimensie geeft aan de manier van spelen. ook de tremelo arm en slagknop zijn aangepast – mij lijken ze iets “stijver” aan te voelen tegenover de oude gitaren. Achter de slagknop is een grote Starpower knop toegevoegd, Hiermee kan je – naast het oude “optrekken van de gitaar” de starpower activeren.

Dan gaan we naar de microfoon: voelt degelijk aan, zwaar genoeg om stevig te lijken. Een fijne extra is dat je de starpower voor de zang kan activeren door een kleine tik tegen de kop van de microfoon. Dit werkt echter niet echt vlot, maar je kan hiervoor ook de X-knop gebruiken.

Dan de drums. Degelijke pads – vergelijkbaar met de eerste V-Drums van Roland – die slaggevoelig zijn. De floortom bedien je door een pedaal, die naar mijn mening te weinig anti-slip heeft meegekregen, maar een Handige Harry vind daar wel een oplossing voor. Spijtig is het ontbreken van een tweede pedaal, dat je afhankelijk van het nummer kan laten dienen voor de Hihat of een tweede basdrum. Wel leuk is het toevoegen van een midi-poort, al is het mij nog niet helemaal duidelijk wat je daar mee zou kunnen doen: is het alleen een OUT poort zodat je deze drumset ook kan gebruiken bij een externe drumcomputer, of is het ook een IN poort zodat je bijvoorbeeld een V-Drum kan gebruiken tijdens het spelen.

Een fijn detail: als je al gitaren van vorige versies bezit: ook zij zijn compatibel. Het enige wat bij mij niet wil lukken is de Singstar micro’s voor de PS2 te gebruiken in GHWT op PS2. Na wat googlen blijkt dit inderdaad te kloppen, wat zeer spijtig is.

Ozzy

Ozzy

Qua gameplay is er natuurlijk wel het één en ander veranderd door de toevoeging van de extra mogelijkheden. Het gitaarspel is quasi hetzelfde, alleen is het sliden toegevoegd. Hiervoor gebruikt men op het scherm een soort van metaalkleur. Heb je de nieuwe gitaar, dan kan worden deze verbonden door een streepje om duidelijk de schuifrichting aan te geven. Speel je met een oud model, dan kan je deze behandelen als hammer-ons. Het zingen kan je goed vergelijken met het Singstar systeem, je moet de noten halen met stemgeluid, en daar krijg je punten voor.

Het basgedeelte is zeer vergelijkbaar met de gitaar, met de toevoeging van een “open” noot: als er een grote dwarsbalk op je scherm verschijnt mag je de zonder knoppen in te drukken aanslaan. Het zou kunnen dat dit een optie was in de vorige games, maar daar heb ik nooit bas op gespeeld.

Maar het drummen: my god it’s so good!!! Echt dikke fun! Ik zou je niet kunnen zeggen dat het kort bij het echte komt – waarschijnlijk niet, maar zal toch niet zo véél schelen – maar een uurtje drummen is op zijn minst een goeie work-out! De leercurve is vrij goed aangepakt: beginner is poepsimpel, easy is beter om mee te beginnen denk ik, medium is halverwege echt wel een uitdagen, en aan expert heb ik me nog niet willen wagen.

Om jullie een idee te geven waaraan je je kan verwachten… ziehier een voorbeeld gevonden op YouTube:

Nog een nieuwe optie in het spel is de GH Studio, maar daar kan ik nog weinig over zeggen, omdat ik me daar nog niet in verdiept heb.

Grafisch gezien vond ik GH3 mooier, maar daarmee wil ik nog niet gezegd hebben dat GHWT lelijk is.  Het verschil tussen de PS2 en 3 is ook niet wereldschokkend groot, al heb ik de laatste niet in HD gezien. Het geluid daarentegen is wel een groot verschil: op de PS2 krijg je geen echte surround sound – de game klinkt zelfs beter in stereo! – maar op de PS3 is surround gewoon een must. Ingame kan je bij de opties ook nog eens zelf je band afmixen: wil je de zang – of je eigen instrument – laten primeren, dan is het een kwestie van het schuivertje van het mengbord hoger te zetten.

Conclusie: weerom een dikke hit van spel, met als grootste minpunt: de prijs van het volledige pakket!